Dagboek van een gigolo (deel 1)

Hoi, ik ben Peter, 41 jaar en 15 jaar getrouwd. Alhoewel ik niemand vertel over mijn bijverdienste, wil ik je toch laten kennismaken met de wereld der betaalde liefde - vanuit het standpunt van een mannelijke gigolo.

Ik doe dit thans 3 jaar, en tot mijn vaste uitrusting behoren condooms, glijmiddel, massageolie, een extra slip en ja, echt waar zelfs een fles champagne.

Hoe ik er drie jaar geleden toe kwam, ach het is raar gelopen. Alhoewel ik toen ik jong was al wel eens fantaseerde over het gigolo zijn, had ik altijd gedacht: “Peter jongen, dat is niets voor jou, je moet daarvoor een model zijn.” Ik wil nu niet gaan zeggen dat ik de postuur heb van de klokkenluider van de Notre-Dame, maar een model ben ik ook niet. Neen ik beschouwde mij gewoon als een normale man.

Wel moet ik toegeven dat ik dames steeds bewonderd heb. Niet alleen vanwege hun mooie vormen maar bovenal vanwege de onverklaarbare aantrekkingskracht die ze op mij hebben. Het is iets van tegelijkertijd aangetrokken en afgestoten worden, temeer ik ten opzichte van de dames eigenlijk een vrij terughoudend persoon. Als een dame wat langer dan een oogopslag naar mij keek, werd ik al ongemakkelijk.

Om mijn leven wat meer dynamiek te geven heb ik verschillende post-universitaire studies gevolgd, maar buiten wat extra diploma’s, hielp dit niet echt. Mijn leven voelde aan alsof ik geleefd werd, en dat was geen prettig gevoel. Ondertussen gebeurde er iets raars. Langzaam bemerkte ik dat ik toch een uitstraling had, die dames ertoe aanzette om mij te benaderen. Het was een rare en bevreemdende gewaarwording. Ik besloot eens goed te luisteren wat ze zoal zeiden. Wat me het besluit deed nemen om gigolo te worden, waren enkele opmerkingen die op korte tijd door verschillende dames werden gegeven. Opmerkingen in de stijl van: “Je hebt een aangename stem”, “Bij jou voel ik me echt terug vrouw”, “Je hebt een leuk gezicht om naar te kijken”, “Je kan goed luisteren, het is fijn om met je te praten”, “Je straalt zo’n rust en kalmte uit”, “Je weet precies heel goed wat je wilt, je bent zo vastberaden”, “Je hebt iets ligt arrogants over je, niet veranderen, het is fascinerend” enz…

Het feit dat ik best wel mijn charmes voor de dames ter beschikking wilde stellen was één ding, een ander ding was tegen welke prijs. Ja echt dat was een belangrijk ding. Het was niet mijn bedoeling om er rijk van te worden of een andere levensstijl te ontwikkelen, doch ik wilde standing en stijl. Aan grofheid is er in onze hedendaagse samenleving absoluut geen gebrek en is er dus geen nood aan een bijdrage van mijnentwege. De prijs moest een eerste selectie toelaten en als het ware een eerste filter vormen.

Eens ik alles op een rijtje had gezet diende de volgende stap zich aan. Immers tussen voor jezelf beslissen iets te doen en het effectief doen, daar ligt nog een hele weg. Daarenboven kun je niet zomaar aan familie, vrienden en kennissen vragen: “Zeg, weten jullie wat je moet doen om gigolo te worden?”.

Het duurde nog wel een paar maanden. Maanden die ik doorbracht met te denken hoe ik dit nu in godsnaam moest organiseren. Want om begrijpelijke redenen wilde ik ten alle prijzen voorkomen dat het “thuisfront” er lucht van kreeg. Dus mocht ik mijn activiteiten en levensstijl niet drastisch veranderen, alles moest geleidelijk aan gebeuren. Het mondde uit in een echte planning, en ik merkte dat ik hier alles wat ik in al mijn bijkomende studies had geleerd echt aan het inzetten was. Ook moest ik een manier vinden om aan de dames kenbaar maken dat ik bereid was om hen te vergezellen of met hen intiem contact te hebben. Hiertoe bleek het internet een ongelooflijk goede weg met veel mogelijkheden te zijn. Het ontbreekt er immers niet aan datingsites en er zijn zelfs “uitzendbureaus”. Met een klein hartje nam ik destijds begin februari contact op met zo’n uitzendbureau. Na ingeschreven te zijn kwam het spannende doch lange wachten op dat eerste oproepje. “Zou ik gecontacteerd worden?” was een vraag die van toen af aan door mijn hoofd spookte… (wordt vervolgd)